Το σεντούκι…

Από τον Ιανουάριο και μέχρι πριν από κανά μήνα, είχαμε εμφανίσει οικογενειακώς μια αύξηση στα γαστροοισοφαγικά γουργουρητά. Μιλάμε για αύξηση τόσο στη συχνότητα όσο και στην έντασή τους, σε σημείο που να ξυπνάμε τη νύχτα από τον πόνο… Πριν από ένα μήνα βέβαια, με την αποκάλυψη για το ορυκτο-ηλιέλαιο, καταλάβαμε…

Δεν γουργουρίζαμε…ΜΑΡΣΑΡΑΜΕ!

Pic. from: http://www.bikemenu.com/photosartcartoons.html

Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

 Πως έχει το πράγμα:

1. Γράψε
2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν. (επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)»

Γράφω δυό μπούρδες εδώ καθώς βαρέθηκα κι εγώ κι εσείς να βλέπουμε αυτή τη μαύρη κορδέλα 2 μήνες τώρα…

Όχι πως η ζωή μου είναι ρόδινη, αλλά…δεν θέλω να κολλάω για πολύ στην κλάψα, κάνει κακό…

Με την ευκαιρία εγκαινιάζω το νέο μου αβατάριον για εδώ!

Μου μοιάζει πιο πολύ, τι λέτε όσοι με ξέρετε;

Όσο για το τιμόνι, δεν θέλει ρώτημα νομίζω!

…χρόνια πέρασαν…ερήμην Του…

Έχω θυμό…πολύ θυμό…σε σημείο που μου έρχεται να μπουνίσω το σύμπαν…Κλαίω από τα νεύρα μου αλλά και την απογοήτευση. Προσπαθώ να μην με βλέπει ο αγαπημένος μου να κλαίω, αλλά είναι αναπόφευκτο…

Μήπως τελικά δεν ξέρω τι θέλω;

Εντάξει…από το “αυτονόητο” η ζωή μου έχει πάρει διαζύγιο από τα 5 μου χρόνια, αλλά είναι ανάγκη να συνεχίζεται αυτό;

Τι θα πει “αν παλεύεις για κάτι το εκτιμάς καλύτερα”; Ποιός σου είπε πως δεν εκτιμάω αυτά που αποκτώ; Το αντίθετο μάλιστα, τα πάρα-εκτιμώ αλλά δεν είμαι και δέσμιά τους. Αλλά γμτο, γιατί πράγματα που είναι αυτονόητα για τον περισσότερο κόσμο να έρχονται σε μας με δυσκολία ή και καθόλου; Γιατί ενώ δεν ενοχλούμε κανέναν με τη συμπεριφορά μας και είμαστε σωστοί με όλους, θέλουν μονίμως να μας τσιγκλίζουν και να μας βγάζουν την ψυχή; Γιατί ενώ είμαστε τέρατα υγιεινής διαβίωσης, δεν μπορούμε να πετύχουμε κάτι που άλλοι, με λιγότερο υγιεινές συνήθειες και βεβαρυμένο ιατρικό ιστορικό, το πετυχαίνουν στο πατ κι ουτ;

Τα νεύρα μου! Δεν θέλω άλλα χάπια. Ούτε ταξί θέλω…με ένα διαστημόπλοιο ίσως συμβιβαζόμουν…   

Τον πρωτογνώρισα με την άφιξή του από το μαιευτήριο σπίτι του. Τυλιγμένος με άσπρη κουβερτούλα, μας τον ξετύλιξε η θεία και είδαμε ένα μεγαλόσωμο αλλά λιγνό μωρό, άκρως ενοχλημένο που το ξεσκεπάζαμε! Είχε ένα κόκκινο σημάδι στο αριστερό του χέρι και ένα στο δόξα πατρί, το οποίο έγινε σχεδόν μωβ μόλις έμπηξε τα κλάματα από τα νεύρα του…το ξαδελφάκι μου! Μόλις τρία χρόνια  διαφορά από μένα και ο τρίτος  από  την νεότερη γενιά των πρωτοξαδέλφων!

Μεγάλωσε λίγο, παιζαμε μαζί καθε φορά που κατεβαίναμε στην “άλλη” γιαγιά και κάπου εκεί στα 3 του, τον βαφτίσαμε συνεταιρικά με τον μπαμπά μου.  Για την ακρίβεια ο μπαμπολούκος μου έκανε όλη τη δουλειά κι εγώ κρατούσα τη λαμπάδα! Απέκτησε και μία αδελφή μερικούς μήνες μετά τη βάφτισή του. Μαζί παίζαμε ποδόσφαιρο (οι μόνες φορές που έχω παίξει ποδόσφαιρο στη ζωή μου), βαφτίζαμε τις κανούργιες κοτούλες στο κοτέτσι τους και ανταλλάσσαμε πυροβολισμούς κάθε Αποκριά, γεμίζοντας τον τόπο μπαρούτι.

Ακολούθησε τη δουλειά του μπαμπά του, μολονότι αποτελεί οικογενειακό μυστικό πως δεν του αρέσει. Ευτυχώς, ήδη από την εφηβεία του, είχε βρει την κλίση του στη μουσική. Έτσι συμμετέχει εδώ και χρόνια σε ένα μουσικό γκρουπ και κάθε τόσο δίνουν παραστάσεις και βγάζουν CD. Είχε επίσης την τύχη να συναντήσει τη γυναίκα της ζωής του ήδη από το σχολείο και να ενώσουν τις τύχες τους πριν από τέσσερα χρόνια…

Γιατί τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά; Τις προάλλες γνώρισα την  κορούλα του, ένα μεγαλόσωμο αλλά σχετικά λιγνό μωρό, όπως υπήρξε κι εκείνος… Με απίστευτη αίσθηση του ρυθμού και προοπτικές για χορεύτρια ή τραγουδίστρια! Την επόμενη εβδομάδα την βαφτίζουμε. Και το όνομα αυτής; Θα δείξει!

Όπως βλέπετε στις άνωθεν κεφαλίδες, έχω προσθέσει και την μεγάλη μου αγάπη, τα βιβλία. Δεν θα βρείτε μακροσκελείς αναλύσεις, μόνο μια σύντομη περιγραφή της εντύπωσης που μου άφησαν. Πρόκειται  για εντελώς υποκειμενικές εντυπώσεις, οι οποίες φυσικά διαφέρουν από αναγνώστη σε αναγνώστη. Παρόλα αυτά, ελπίζω να σας δώσουν ιδέες, αν αγαπάτε το διάβασμα όσο κι εγώ. 

Όταν διάβασα το όνομά της στην εφημερίδα σήμερα το πρωί, ήλπιζα να ήταν συνωνυμία. Πέρασα από το μαγαζί της σήμερα το απόγευμα. Ήταν κλειστό και είχε το μαύρο αγγελτήριο στην πόρτα…Δεν ήταν συνωνυμία.

Επισήμως είδωθήκαμε για τελευταία φορά πριν από 24 χρόνια, στην αποχαιρετιστήρια γιορτή του Δημοτικού, περίπου τέτοιο καιρό. Την θυμάμαι με το λεπτό και αθλητικό παράστημά της, με μακριά ξανθά μαλλιά πότε ελεύθερα και πότε πιασμένα στην απόλυτα τέλεια αλογοουρά. Μια φωτεινή παρουσία μέσα στην τάξη.

Αύριο θα της πω το τελευταίο αντίο…

Νομίζω πως θάβω και τα υπόλοιπα της όποιας παιδικής μου ηλικίας μαζί της, ή μάλλον τη δυνατότητα να νιώθω παιδί.

Κλαίω και αναρωτιέμαι…ήταν τουλάχιστον καλά αυτά τα 24 χρόνια για εκείνη; Έζησε όπως θα ήθελε να ζήσει ή μήπως ήταν σε “αναμονή ζωής”; 35 χρόνια είναι πολύ μικρό χρονικό διάστημα για να προλάβεις να κάνεις πράγματα. Ελπίζω τουλάχιστον να υπήρξε ευτυχισμένη. Να είχε επιτύχει τους δικούς της στόχους, να είχε ερωτευτεί, να είχε αποκτήσει φίλους καρδιακούς. Ελπίζω να έφυγε τουλάχιστον “γεμάτη” από πράγματα που της άρεσαν…Τουλάχιστον “έφυγε” κάνοντας κάτι που της άρεσε, κοντά στη φύση…Θέλω να πιστεύω πως η νεραϊδένια ψυχούλα της θα έχει παραμείνει κοντά στο ΄Λούσιο…

Ίσως να νιώθω και τύψεις, διότι μόλις τους τελευταίους μήνες ανακάλυψα το μαγαζί της και δεν μπήκα μέσα να της πω ένα “γειά”… πίστευα κι εγώ ότι υπήρχε χρόνος, κάποια άλλη φορά…

Κάτι τέτοια σε κάνουν να αναλογίζεσαι πόσο μικρά και ασήμαντα είναι όλα αυτα που μας απασχολούν στην καθημερινότητά μας. Πόσο μηδαμινοί οι υποτιθέμενοι μπελάδες μας…πόσο γελοίοι οι φόβοι και οι δισταγμοί μας…

Λαμβάνω το μπαλάκι από τη Ρενάτα και αναλύω τα πέντε τραγούδια της ζωής μου. Μιλάμε έχω λιώσει κασέτες, δίσκο βινυλίου και τσιπάκια ακούγοντάς τα σχεδόν αποκλειστικά κατά καιρούς…(αναφέρω μόνο τους εκτελεστές, προς αποφυγή παρεξηγήσεων!) 

1) “Wake me up before you go-go” των Wham! Η πρώτη ποπ κασέτα που αγόρασα και με έμπασε μουσικά στην εφηβεία, καθόσο ήμουν στην πρώτη γυμνασίου τότε…
2) “Sound of Silence” Paul Simon & Art Garfunkel Μας το είχε βάλει ο καθηγητής των αγγλικών όταν πήγαινα στο Λύκειο για να συπληρώσουμε τους στίχους και κόλλησα τόσο με αυτούς όσο και με τη μουσική. Για καλή μου τύχη ο αείμνηστος πατήρ μου είχε ΑΚΡΙΒΩΣ τον ομώνυμο δίσκο, οπότε το τραγούδι αποτελούσε το απόλυτο κόλλημά μου, μέχρι που μπήκα στο Πανεπιστήμιο.

3) “Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη” του Μητροπάνου & “Τι πάθος” του Ακατονόμαστου: Στο Πανεπιστήμιο υπέκυψα κι εγώ στην “ολέθρια” γοητεία των ελληνικών, οπότε και τσιφτετελιάστηκα και άκουγα διάφορα μερακλήδικα άσματα…

4) “My heart will go on” της Celine Dion φυσικά. Είχε βγει κατά τον τελευταίο χρόνο της παραμονής μου στην Αγγλία. Όλοι μα όλοι οι βρετανικοί σταθμοί το έπαιζαν άπαξ ημερησίως! Συν του ότι είχα την τύχη να δω τον Τιτανικό ΠΡΙΝ έρθει στην Ευρώπη. Συν το γεγονός ότι έγιναν πολλές ανακατατάξεις στη ζωή μου εκείνη τη χρονιά (διαλύθηκε ένας έρωτας, πήρα το Μάστερ & επέστρεψα στην Ελλάδα πριν της ώρας μου)… θεωρώ αυτό το τραγούδι ως το πρελούδιο της “ενήλικης” ζωής μου.

5) “Where my heart will take me” του James Banbury Μερικοί ίσως να το θυμάστε από τους τίτλους του τελευταίου τηλεοπτικού Enterprise. Το ξετρύπωσε ο άντρας της ζωής μου και το πέρασε στο iPod μου. Το ακούω όποτε νιώθω πως πάω να “πέσω” ψυχολογικά και παίρνω δύναμη. Τόσο οι στίχοι του όσο και η ενορχήστωσή του αποσκοπούν σε αυτό ακριβώς: να δίνουν δύναμη…

Πετάω το μουσικό μπαλάκι στους εξής:

Αρτάνις

Νημερτή

Μαύρο Γάτο

Τασούλα & Σταύρο

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.

Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…

Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα. Τις παραμονές της 15^ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό. Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.

Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao.

Μπορείς!

Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!